Ես աստղային մի պոետ, Լաբիրինթում քո Կապույտ,
Քո՜ւյր, անցնում եմ, որպես աստղ, հոգիս — մեռած աստղի փայլ.
Այնքան տրտում է հոգիս, բայց միշտ ժպտում է հոգուդ,
Որ երազը չդառնա Գողգոթայի ճանապարհ…
Հեղինակը խոսում է իր տրտում և տխուր հոգու մասին, որը միշտ ուրախ է և ժպտում է, բայց ցավոք այդպես չէ իրականում այն շատ տխուր և նեղացած հոգի է։
Նարե Մկրտչյան 